Να μωρέ,

Είναι που ήξερα

Οτι δε σου άρεσε να χάνεις

Για αυτό σε άφησα να κερδίσεις.

Advertisements

Κήπος.

Σήμερα στο δρόμο θα ακούν τα αυτιά μου

Την εκκωφαντική σιωπή

Οι μελωδίες δεν θα έρθουν.

Το χαμόγελο, δε θα φανεί.

Η θλίψη μέσα στην καρδιά

Δηλητήριο ζωής

Τα λουλούδια μαράζωσαν.

Η καρδιά μου άδειασε.

Ο κάθε άνθρωπος σκότωσε

Οτι καλό είχα να δώσω στους ανθρώπους.

Κι έτσι συλλογίζομαι πως,

Αυτοί που θα έρθουν, δε θα πάρουν

Οσα τους αξίζουν.

Η καρδιά μου γεμίζει για όλους εκείνους

Τους ανθρώπους

Που δεν ήρθαν, που δε θα έρθουν, που δεν υπήρξαν

Γιατί είναι οι μόνοι

Που αξίζουν «λιγάκι» τον κόπο

Του να νιώθει κάποιος.

Κι εγώ

Αφού σκότωσα συναισθήματα

Και αφού πέθανα στη μάχη

Που δεν είχα όπλα ,

Γεμίζω την καρδιά μου με τριαντάφυλλα.

Κάθε αγκάθι και κάθε άνθρωπος που πέρασε,

Κάθε πέταλο και κάθε άνθρωπος που δε θα’ρθει.

Ποτέ δεν μπήκα στον κήπο της ψυχής μου,

Φοβούμενη ότι θα χαθώ σε μία άλλη ετεροτοπία.

(Ο γλυκός ψυχαναγκασμός της σκέψης.)